Prelate's Message

Sunday of the Judge

ԴԱՏԱՒՈՐԻ ԿԻՐԱԿԻ

Մեր Տիրոջ Յիսուս Քրիստոսի Յարութեան տօնը կանխող Մեծ Պահոց հոգեւոր ուխտագնացութեան հինգերորդ կայանը ծանօթ է Դատաւորի Կիրակի անունով, ի հետեւումն մեր Տիրոջ Յիսուս Քրիստոսի այն առակին, զոր կը կարդանք Ղուկասու Աւետարանին մէջ ( 18 1-8)։ Պատմութեան հերոսները հակասական երկու անձնաւորութիւններ են։ Դատաւոր մը եւ այրի մը։ Երկար ժամանակ վերջնոյս դատը կ՚անտեսուի դատաւոին կողմէ, բայց զարմանալի կերպով վարագոյրը կը փակուի այրիին յաղթանակով, շնորհիւ իր յարատեւութեան։

Մեր Տէրը դիտաւորեալ կերպով այս զոյգ նկարագիրները վերցուցած էր ցոյց տալու համար յարատեւութեան  հրամայականը, զայն գործածելու համար երկրաւոր կեանքի անհրաժեշտութեանց համար, ինչպէս նաեւ Աղօթքի պարագային։ Միաժամանակ սորվեցնելու համար որ եթէ դատաւոր մը գիտէ ի վերջոյ տեղի տալ այրիի մը յարատեւ դիմումներուն, որքան աւելի մեր Երկնաւոր Հայրը ընթացք պիտի տայ մեր պաղատանքներուն։

Աղօթքը խիստ կարեւոր դերակատարութիւն ունի ընկերութեան կեանքին մէջ։ Հին եւ Նոր Կտակարանները լի են աղօթքի զօրութեան դրուագներով։ Երրորդ Թագաւորաց 17րդ գլխուն մէջ կը կարդանք թէ ինչպէս Եղիա մարգարէի աղօթքով ամբողջ վեց ամիս զրկուեցաւ երկիրը անձրեւէ, եւ դարձեալ նոյն մարգարէին աղօթքով բնութեան ընթացքը բնականոն դառնալով, յորդառատ անձրեւ պարգեւեց։

Նոր Կտակարանի մէջ Աղօթողի գերագոյն կերպարը մեր Տէրը Յիսուս Քրիստոսն է, որ միշտ աղօթեց, նոյնիսկ իր երկրաւոր կեանքի վերջին շնչառութիւնը՝ Խաչին վրայ։

Եկեղեցւոյ Պատմութեան մէջ կը հանդիպինք անթիւ հայրերու որոնց առօրեան աղօթքով ողողուած էր։ Յիշելու համար անոնցմէ մէկ քանին՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ, Սուրբ Եփրեմ Ասորի, Սուրբ Բարսեղ Կեսարացի, Սուրբ Կիպրիանոս, Սուրբ Յովհաննէս Դամասկացի, Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի, Սուրբ Ներսէս Շնորհալի, Սուրբ Յովհաննէս Գառնեցի, Սուրբ Ֆրանսիս Ասիզի, եւն։

Աղօթքի պարգեւները կը տեղան ո՛չ միայն աղօթողին այլ նաեւ հաւաքականութեան, ազգին եւ համայն մարդկութեան վրայ։ Աղօթքը, եթէ կարելի է մերօրեայ պատկերացումով նկարագրել՝ բանակի մը օդուժն է, որ կը պաշտպանէ մեզ ո՛չ միայն երեւելի այլ նաեւ աներեւոյթ փորձութիւններէ ու թշնամիներէ։

Աղօթքի մասին կրնանք ժամեր ու ամիսներ խօսիլ, սակայն մեր այսօրուան խորհրդածութեան ծիրէն ներս պիտի բաւականանամ միայն երկու կէտերու վրայ անդրադառնալով։

Առաջին՝ Աղօթքը անվերապահ վստահութիւն է Ամենակալ Աստուծոյ հանդէպ, քաջ գիտնալով ու հաւատալով որ Ան երբեք ամօթով չի ձգեր իրեն յուսացողները, ինչպէս կ՚ըսէ Պօղոս Առաքեալ կրկնելով Սաղմոսի խօսքը (Հռ. 10.11/Սաղ. 25.3)։ Արդարեւ, Այրին վստահութեան իր ուխտագնացութեան մէջ երբե՛ք ու երբե՛ք չվհատեցաւ։ Ան չյուսալքուեցաւ եւ տեղի չտուաւ հակառակ բոլոր անտեսումներուն եւ ուրացումներուն։ Ներքին ոյժ մը զինք մի՛շտ յառաջ մղեց դատաւորին դուռը բախելու։

Երկրորդ՝ Աղօթքը բացարձակ անվերապահութիւն կը նշանակէ։ Աւետրանիչը մեզի չ՚ըսեր թէ այրին քանի անգամ իր դատը փորձեց ներկայացնել, սակայն Դատաւորին վերաբերումէն կ՚իմանանք որ անհամար էր։ Ահա թէ ինչ կ՛ըսէր ան․«Թէեւ Աստուծմէ չեմ վախնար եւ մարդոցմէ չե՛մ ամչնար, բայց քանի այս այրին նեղութիւն կու տայ ինծի, իր դատը տեսնեմ, որպէսզի մինչեւ վերջ քովս գալով զիս չ՛անհանգստացնէ» (Ղկ. 18.5)։ Հետեւաբար, մեր համբերութիւնը,  յարատեւութիւնը երբեք պէտք չէ ենթակայ ըլլայ սահմանափակումի, այլապէս լրիւ կը կորսնցնէ իր ուժականութիւնը։ Այս ուղղութեամբ աւելորդ պիտի չըլլայ եթէ նշենք թէ, վայելելով հանդերձ ներկայ արհեստագիտութեան բարիքները, մարդոց համբերութիւնը  անզգալաբար սկսած է տկարանալ։ Այլ խօսքով, այնքան վարժուած ենք կոճակի մը սեղմումով կամ հեռաձայնային կապով ակնթարթի մը մէջ մեր ուզածը ունենալ, որ երբեմն կարճ կամ յարաբերաբար երկար ուշացում մը մեզ ջղագար կը դարձնէ, եւ այնպիսի ընթացք կամ վերաբերում կ՚ունենանք որ յաճախ մենք եւս կը զարմանանք։ Այս հասկացողութեամբ, երբ աղօթենք եւ մեր հասկացողութեամբ անմիջապէս պատասխան չստանանք, պէտք չէ տարակուսինք եւ փորձութեան մատնուինք ըսելով՝ «աղօթքներս պարապի են», եւ կամ՝ «Աստուած չի լսեր զիս», չըսելու համար դեռ աւելին։ Ընդհակառակը, անվերապահ կերպով ու ամբողջ սրտով պէտք է յանձնուինք Աստուծոյ նախախնամութեան, որպէսզի Իր ժամանակին վայելենք մեր ակնկալածը։

Կը հաւատամ, որ մեր այսօրուան Աւետարանի պատգամը որեւէ ժամանակէ աւելի մեզի ուղղուած է։ Ինչպէս որ անցեալ Չորեքշաբթի Միջինքի խորհրդածութեանս մէջ մատնանշեցի, երեք ամիսներէ ի վեր համայն մարդկութիւնը կը դիմագրաւէ բոլորիս ծանօթ համատարած պսակաձեւ ժահրի (corona virus) աննախընթաց սպառնալիքը։ Աստուծոյ պատկերով ստեղծուած մարդ արարածը օժտուած է անզուգական երկու պարգեւներով՝ Բանականութեամբ եւ Հաւատքով։ Անվերապահ կերպով պէտք է հետեւինք Պետական եւ Առողջապահական հաստատութեանց ցուցմունքներուն։ Միաժամանակ պէտք է դիմենք եւ ապաւինինք Աստուծոյ նախախնամութեան։ Այրիին նման, որ առանց յուսահատելու դիմեց երկրաւոր դատաւրին եւ ի վերջոյ ստացաւ իր ակնկալածը․ մենք եւս աղօթքով անդադար թակենք երկնաւոր Դատաւորին ու մեր Հօր դուռը, որովհետեւ մեր Տէրը Յիսուս Քրիստոս կ՛ըսէ. «Զարկէք, բախեցէք ու պիտի բացուի» (Մտ. 7.7)

Այս հաւատքով ու հասկացողութեամբ աղօթենք այս ժահրէն վարակուածներու բժշկութեան համար։ Աղօթենք բոլոր պետութիւններու համար որպէսզի ոչինչ խնայեն մարդկութեան թշնամի մանրադիտակային այս աննշան ժահրի առաւել տարածման արգիլումին համար։ Աղօթենք բոլոր բժիշկներու, հիւանդապահուհիներու եւ հանրային ու ընկերային ծառայողներու անսահման զոհողութեան համար։ Աղօթենք գիտնականներու համար որպէսզի շուտափոյթ դարմանը գտնեն մարդկութեան այս անսովոր թշնամի ժահրին։ Եւ վերջապէս, աղօթենք որ Ամենաբարին Աստուած գործէ այս բոլոր անհատներուն ու պատուական կազմակերպութիւններու միջոցաւ, որպէսզի փարատին ամպերը, սուգի, ցաւի ու տագնապի, եւ փոխարէն ճառագայթէ ուրախ եւ խաղաղ կեանքի լոյսը։

Այսօրուան խորհրդածութիւնս կ՛ուզեմ փակել հայկական առածով որ կը վերյիշեցնէ մարդկային տխուր տկարութիւն մը։ Առածը կ՛ըսէ․ «Երբ փոթորիկը անցնի Սուրբը կը մոռցուի»։ Այլ խօսքով, երեխաներու չնմանինք որոնք երբ իրենց ծնողքէն ստանալէ ետք այնքան թախանձանքով ձեռք բերուած նուէր մը, ամբողջութեամբ կը տարուին իրենց ստացածով եւ կը  մոռնան  պարգեւ տուողը: Քաւ լիցի, եղբայրներ եւ քոյրեր, որ այսպիսի ահաւոր փորձառութենէ ետք նման փորձութեան ենթարկուինք: Միակ բարիք մը եթէ պիտի ծնի այս դառնագոյն աղէտէն, թող ըլլայ ա՛յն, որ մեր հաւատքին մէջ ամէնքս ալ վերածնինք: Աղաչելով կ՚աղաչեմ, սիրելիներ, որ երախտագիտութեամբ եւ ջերմագինս մի՛շտ աղօթենք, մի՛շտ խօսակցինք մեր երկնաւոր Հօր հետ՝ տագնապի թէ խաղաղութեան ժամանակ, տխրութեան թէ ուրախութեան մէջ,  ձախողութեան թէ յաջողութեան պարագային, որովհետեւ երկնաւոր մեր Հայրը  կը լսէ մեզ եւ եւ պատեհ առիթով կ՚օրհնէ մեզ ներկայի եւ յաւիտեաններու մէջ:

THE POWER OF PERSEVERANCE: SUNDAY OF THE JUDGE

The fifth station in our spiritual pilgrimage of Great Lent toward the feast of the Holy Resurrection, according to the Armenian Church Calendar, is known as the Sunday of the Judge, after the parable of our Lord Jesus Christ in Luke 18:1-8. The heroes of this story are two contrasting figures: a powerful judge and a poor widow. For a long time, the widow’s request for a decision was denied by the judge, but amazingly the case was closed with the widow’s victory due to her persistence.

Our Lord intentionally has chosen these two characters, first to pinpoint the importance of perseverance to be practiced not only in earthly matters but as well as in prayer. Also, to show that if the judge yielded to the widow’s continuous request, the more our Heavenly Father compassionately would, pleased by our supplications.

Prayer is essential in the life of our society. Both the Old and New Testaments are full of testimonies about the impact of prayer. In the Old Testament, in First Kings, chapter 17, we read that it was Elijah’s prayer that deprived the earth from rain for six months, but later, the course of the nature was reversed because of the prayer of the prophet.

In the New Testament, our Lord Jesus Christ is the role model of prayer. He prayed always, even to the last moment of His earthly life while on the Cross.

In Church History, our Fathers have adopted the practice of the prayer in their daily lives. Just to present some of the prayerful saints: St. Gregory the Illuminator, St. Ephrem the Syrian, St. Basil of Caesarea, St. John of Damascus, St. Grigor Naregatzi, St. Nerses the Gracious, St. Hovhannes Karnetzi, St. Francis of Assisi, and others.

The benefit of prayer is not limited only to those who pray, but its blessings are abundantly showered as well upon communities, nations, and all of mankind. Prayer is like the Air Force, which shields us not only from visible but also from invisible temptations and powers.

We may talk about the magnitude and the magnificence of prayer for hours and months. For the time being, I would like to concentrate on two points derived from our daily Bible readings.

Firstly, prayer means full trust in the Almighty Lord, knowing and believing that He will never put us to shame. From the beginning to the end of her journey of trust, the widow did not give up. She was not discouraged, and she did not disparage, despite the judge’s disregard and denials. An inner power pushed her forward to continue to knock at the door of the judge.
Secondly, prayer is unconditional. The Gospel does not indicate exactly how many times the widow appealed her case, but we learn from the behavior of the judge that it was incessant. For the judge says, “Though I have no fear of God and no respect for anyone, yet because this widow keeps bothering me, I will grant her case, so that she may not wear me out by continually coming to the court.”

Therefore, we should not give up on our requests if they are not met within the time period of our expectation. Consciously or unconsciously, the advantages of modern technology have weakened the immunity power of our patience. As soon as we push a button, we instantly expect to get what we want, be it with computers, phones, etc. A delay, however short or long, drives us crazy. We lose our temper and behave in a manner that upsets us later. Likewise, if we pray and do not receive an answer back immediately, let us not be tempted to say, “Our prayers are useless,” but rather we should trust God wholeheartedly, and commit ourselves to His care, which He delivers in His own time. We must recall that “a thousand years are like one day” for God (Psalm 90:4; Second Peter 3:8), and yet we can be transformed in the twinkling of an eye (First Corinthians 15:52).

I believe this parable, more than ever, applies to us today. As I shared my reflections on last Wednesday on the occasion of Mid-Lent, the unprecedented plague of the coronavirus has devastated our globe and, more than any natural disaster, it is threatening mankind on six continents.

As human beings, we are endowed by God with two treasured gifts: rationality and faith. By all means, we should use both of these by being attentive and prudent to follow seriously all the instructions provided by public officials and healthcare agencies. At the same time, we should trust in God’s providential care. Like the poor widow who tirelessly visited the earthly judge and eventually saw her expectations fulfilled, let us also unceasingly knock at the door of the heavenly Judge for His divine and loving mercy, as He taught us: “Knock and it will be opened” (Mt 7.7.).

With this understanding in mind, let us pray for the recovery of all those who have been infected by this severe virus. Let us pray for all governments not to spare any support toward the prevention and spread of the coronavirus, this microscopic enemy. Let us pray for all the doctors, nurses, and public servants for their superb sacrifice. Let us pray that scientists will come up with the cure for this common enemy of mankind. And last but not least, let us pray that the Almighty Lord and our Heavenly Father may work through these dedicated people and organizations to disperse all the clouds of mourning, sorrow, distress, and to shine the light of joyful and peaceful life on us.

On a personal note, I would like to close my reflection with an Armenian saying that reminds us of a human shortcoming. It says, “When the storm passes, we forget the saint.” In other words, let us not be like ungrateful children who, who after receiving what they expected from their parents, are obsessed with the gift rather than being thankful to the giver. But rather, I beseech you all, let us always pray fervently and wholeheartedly both in the time of turmoil as well as in time of peace. Let us always feel close and be thankful to our Heavenly Father, who will shower upon us His blessings now and in Eternity. Amen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *