Սուրբեր, Տօներ

ՏԵԱՌՆԸՆԴԱՌԱՋ

Կիրակի, 14 Փետրուարին, Հայց. Եկեղեցին կը տօնէ քառասնօրեայ մանուկ Յիսուսի նուիրումը տաճարին՝ Տեառնընդառաջը (նաեւ ծանօթ՝ Տրնդէզ ժողովրդական անունով)։ Այս տօնը մնայուն կերպով կը նշուի 14 Փետրուարին՝ Ս. Ծնունդէն 40 օր ետք։

Այդ օր Մարիամ եւ Յովսէփ մանուկ Քրիստոսը ընծայեցին տաճարին՝ ըստ մովսիսական օրէնքի (Թիւեր 18:15)։ Տաճարին մէջ, Սիմէոն անունով արդար եւ աստուածապաշտ մարդ մը, որուն յայտնուած էր, թէ մահը պիտի չտեսնէր՝ Տէրը տեսնելէ առաջ, Յիսուսը իր ձեռքը առաւ, զԱստուած գոհաբանեց եւ ըսաւ.

« – Այժմ, ո՛վ Տէր, համաձայն քու խոստումիդ՝

ձգէ՛ որ ծառադ խաղաղութեամբ մեռնի.

որովհետեւ աչքերովս տեսայ Փրկիչը,

որ ղրկեցիր բոլոր ժողովուրդներուն,

որպէս լոյս՝ հեթանոսները լուսաւորելու

եւ քու ժողովուրդիդ՝ Իսրայէլի փառք ըլլալու» (տե՛ս Ղուկաս 2: 22-40):

 

Որոշ հայկական նախաքրիստոնէական սովորութիւններ միախառնուած են այս տօնին, որոնցմէ մէկը՝ խարոյկ վառելը, որ մնացած է մինչեւ օրս, յատկապէս Միջին Արեւելք եւ Հայաստան, ներկայիս վերակենդանացած է Միացեալ Նահանգներու մէջ նաեւ։ Նախատօնակին, խորանէն բերուած մոմով, խարոյկ կը վառուի եկեղեցիէն դուրս։ Երիտասարդներ, յատկապէս՝ նորապսակներ, կրակին շուրջ կը հաւաքուին եւ, երբ բոցերը կը սկսին թեթեւնալ, կը ցատկեն բոցերուն վրայէն։ Խարոյկին լոյսը կը խորհրդանշէ Քրիստոսը, որ յաւերժական Կեանքը եւ աշխարհի Լոյսն է։