ՎԱՂԱՐՇԱԿ ԷԼԻԲԷԿԵԱՆ (ծնունդ՝ 23 Օգոստոս, 1910)

Նկարիչ Վաղարշակ Էլիբէկեանի արուեստը նուիրուած էր հին Թիֆլիսի նկարագրի ու մթնոլորտի վերականգնումին։ Արուեստագէտներու հարստութեան մը հիմնադիր դարձած է, քանի որ անոր որդիները՝ Հենրի եւ Ռոբերտ, նոյնպէս նկարիչներ եղած են։

Վաղարշակ Էլիբէկեան ծնած է 23 Օգոստոս, 1910-ին, Թիֆլիսի մէջ։ Ուսումը ստացած է Հայ Արուեստի Տան (Հայարտուն) կից արուեստի դպրոցին մէջ, Գ. Շարբաբչեանի ղեկավարութեամբ, 1925-1927-ին։ Այնուհետեւ, 1936-1956-ին Թիֆլիսի պատանի հանդիսատեսի եւ տրամաթիք հայկական թատրոններուն մէջ աշխատած է եւ Ստեփան Շահումեանի անուան հայկական  թատրոնի տնօրէնութիւնը վարած է։ Միաժամանակ, գեղարուեստական խորհուրդի նախագահ եւ բեմադրող-նկարիչ եղած է։ 1968-ին Վրաստանի մշակոյթի վաստակաւոր գործիչի տիտղոսը ստացած է, իսկ 1970-ին տեղափոխուած է Երեւան, ուր մահացած է 5 Մայիս, 1994-ին։

Անհատական ցուցահանդէսներ տուած է Թիֆլիսի, Երեւանի, Լոնտոնի եւ Լոս Անճելըսի մէջ, մասնակցելով նաեւ բազմաթիւ հաւաքական ցուցահանդէսներու։ Հրատարակած է «Ձօներգ հին Թբիլիսիին» (1979) եւ «Վաղարշակ Էլիբէկեան» (1991) պատկերագիրքերը։

Վ. Էլիբէկեանի գործերը կը գտնուին Ժամանակակից Արուեստի Թանգարանին, Հայաստանի Ազգային Պատկերասրահին, Գրականութեան եւ Արուեստի Թանգարանին (Երեւան), Վրաստանի Ազգային Պատկերասրահին (Թիֆլիս) եւ այլ պատկերասրահներու, ինչպէս եւ բազմաթիւ մասնաւոր հաւաքածոներու մէջ։