ԱՇՈՏ ՍԱԹԵԱՆ (ծնունդ՝ 18 Յունուար, 1906)

Աշոտ Սաթեան երէց անդամը եղած է երաժիշտներու ընտանիքի մը, որուն միւս անդամներն են եղբայրը՝ Արամ Սաթունց կամ Սաթեան (1913-1990), եղբօրորդին՝ Արամ Սաթեան (ծն. 1947), եւ եղբօր թոռը՝ Դաւիթ (ծն. 1979)։

Աշոտ Սաթեան ծնած է 18 Յունուար, 1906-ին, Թուրքմենիստանի Մերվ (այժմ՝ Մարի) քաղաքը։ Ընտանիքը այնուհետեւ փոխադրուած է Պաքուի, ուր Սաթեան մտած է Կարմիր Բանակին մէջ։ Հոն նուագախումբի անդամ եւ ապա վարիչ եղած է 1921-1926-ին։ 1926-1930-ին ուսանած է Պաքուի Հայարտան (Հայ Արուեստի Տուն) երաժշտական արուեստանոցին մէջ։ Փոխադրուելով Երեւան, 1930-1939-ին Գաբրիէլ Սունդուկեանի անուան թատրոնի երաժշտական բաժնի վարիչ եղած է։ Մինչ այդ, 1936-ին Կոմիտասի անուան երաժշտանոցի ստեղծագործական եւ նուագավարական դասարաններէն շրջանաւարտ եղած է։ 1939-1947-ին «Հայկինօ» շարժապատկերի արուեստանոցի երաժշտական բաժնի վարիչ եղած է։ 1947-ին Հայաստանի Երգահաններու Միութեան նախագահ ընտրուած է, այս պաշտօնը վարելով մինչեւ 1952։

Բազմաթիւ երգեր հեղինակած է, որոնցմէ ամենէն հռչակաւորներն են «Մարտիկի երգը» («Թռչէի մտքով տուն…», խօսք՝ Գեղամ Սարեանի) եւ «Ես իմ անոյշ Հայաստանի…» (խօսք՝ Եղիշէ Չարենցի)։ «Արարատեան հովիտի երգեր» ձայնային ու համանուագային շարքը (1950) Խորհրդային Միութեան պետական մրցանակը շահած է։ Զանազան շարժանկարներու երաժշտութիւնը յօրինած է, ինչպէս Համօ Բէկ-Նազարեանի «Դաւիթ բէկ» (1944) ժապաւէնը, ինչպէս եւ թատերական ներկայացումներու, ինչպէս «Ֆիկարոյի հարսանիքը» (1933)։

Աշոտ Սաթեան ստացած է «Պատուոյ նշան» (1939) եւ «Աշխատանքային կարմիր դրօշ» (1956) շքանշանները, եւ արժանացած է Հայաստանի վաստակաւոր արուեստագէտի տիտղոսին 1947-ին։ Մահացած է 30 Սեպտեմբեր, 1958-ին, Երեւանի մէջ։